Als het moeten er bijkomt
stroomt het niet meer

Hiii, daar ben ik weer!

Vorige week heb ik mijn blog gemist — zoals je misschien al doorhad. Geen inspiratie, geen goed internet, en ik heb nou eenmaal een dingetje: als het moeten er bijkomt, stroomt het niet meer. Dan gaat er iets op slot in mij.

Daarbij komt dat ik deze blogs in eerste instantie doe voor mezelf — om het wel en wee op schrift te hebben, en omdat ik het gewoon leuk vind om verhalen te vertellen. Wie weet inspireer ik mensen, motiveer ik mensen — en zo hebben we meerdere vliegjes in één klap. Maar het moeten mag er nooit bijkomen. Dan stopt het.

We zijn nu twee maanden onderweg en alles begint echt te landen. De rust komt erin, de routine, en alles wordt wat gewoner. In het begin ben je net een losgeslagen kangoeroe — je springt van hot naar her en alles is woaaahh en waaah. Langzaamaan wen je aan je nieuwe omgeving. En dat voelt goed.

🦊 De tussenstop — wind, een dode vos en een zuurpruim

Maar eerst — want we kwamen er niet zomaar aan — een tussenstop aan zee. Harde wind, een prachtig natuurgebied met een lagune. We liepen rond op zoek naar visjes in het water — en het gebied staat bekend om kameleons die je er zou kunnen spotten. Wij zagen geen kameleon, maar wel een dode vos. Tja. Je ziet wat je ziet. 😄

We pakten de fietsen en reden naar het vissersdorpje verderop. Heel mooi eigenlijk — klein, rustig, authentiek. En daar was een kerkje.

En toen wilde ik het kerkje in. Lag er een vrouw op de loer die me aankeek alsof ik in mijn blote tampeloeres stond. Reden: mijn korte broek was te kort.

Ik mocht niet naar binnen.

Nu zal ik misschien tegen schenen schoppen, maar dit snap ik echt niet. Als je in God gelooft — denk je dan écht dat ie zou zeggen: je broek is te kort, nu mag je er niet in? Je bent naakt geboren, linda! Dan zeg je toch ook niet tegen een pasgeboren baby: druk maar terug, deze is naakt.

En nou zeg ik echt niet dat je in je blote tampeloeres de kerk in moet wandelen, of met je blote slak wijdbeens de wereld in moet liggen. Maar kom op, Pieter. Met een korte broek de kerk niet in mogen slaat als een slak op een servetje.

Mooi gebied wel. Die lagune was werkelijk prachtig. En met die harde wind en de natuur eromheen voelde het bijzonder. Jammer dat de dame binnen dat gevoel een beetje verziekte.

Maar goed — verder. Want Sevilla wachtte.

🌸 Sevilla — dikke tip

Sevilla was toch ook echt een hoogtepunt. Wat een geweldige stad. Allerlei leuke tapasrestaurantjes, gezelligheid, kleine straatjes en prachtige gebouwen. Wat een heerlijke dag was dat.

Dikke tip: bestel een Uber en laat je rijden. Gewoon doen.

Na Sevilla reden we verder richting de Camino del Rey — een prachtige wandeling langs hoge bergen. Dat wilden we graag meepakken. Alleen met onze 12 meter parkeren hebben we dat even voorbij laten gaan.

Vanuit daar kwamen we op de plek waar we uiteindelijk gingen staan. We rolden lekker naar beneden en stonden op een rustig plekje. En vlak nadat we stonden begon het te regenen en te onweren. We werden behoed voor die wandeling — ergens wist het universum al wat wij nog niet wisten. 😉

Robbin dacht nog even: dat word wel gasgeven naar boven terug, maar ach, alles komt goed.

🐕 Het hondje

Die avond gingen we nog even wandelen. En toen zagen we iets wat me nog steeds bijblijft.

Eerder die dag had ik al een man gezien bij een parkeerplaats met twee honden. Later, tijdens onze avondwandeling, reed die auto ons voorbij — maar achteraan rende met alles wat ie had het kleine hondje over de weg achter de auto aan. Doodzielig.

De man stopte. Maakte gebaren dat ie weg moest. Alsof ie niet bij hem hoorde. Het hondje had een halsband om en bleef hem aankijken. De man stapte in en reed snel verder. Weer rende het hondje met alles wat ie had achter hem aan — de rotonde om. Doodzielig.

Robbin en ik liepen een stuk die kant op om te kijken of het hondje ergens uitgeput zou stoppen. Maar die kerel reed terug langs ons — met het hondje in de auto bij hem. Wij liepen terug naar de parkeerplaats om te kijken of ie hem ergens gedumpt zou hebben. We hoorden ergens een hondje in een huis blaffen maar konden hem nergens vinden.

😅 De zweetspleet-helling

De volgende ochtend stond Robbin even te roken met een Spaanse kerel. Zie ze even voor je staan — hun peukje, mijmerend over de prachtige parkeerplek en de dag nog voor zich.

Die kerel kijkt Robbin aan, even een scheef oog, en maakt een gebaar. Kielekiele, kerel — die weg omhoog voor jou met die kar.

Robbin kijkt terug en denkt in het Snekers: ja hè. Dat vermoeden had ik al, maar 't kest beter dien snavel houwe, want nu kniep ik hem ok. Voor wie het Snekers niet machtig is — en dat begrijp ik — vertaal ik even: ja hè, dat vermoeden had ik al, maar ik heb liever dat je even je mond houdt want nu begin ik hem ook te knijpen. 😄

Waarop die kerel kijkt: bist de lul, maat.

Waarop Robbin terugkijkt: ik denk het ook.

Hij krijgt het warm, loopt naar mij en zegt: "Pop... het word wel wat omhoog."

Ja. Dat is mooi klote, zegt de meid.

Nou — een gemiddelde oudere Spanjaard spreekt net zo goed Engels als de Fransman in vergelijking met die doperwt. Handen en voeten kwamen tevoorschijn, maar uiteindelijk maakte die kerel een gebaar naar zijn klokje.

Geen tijd.

Nou, ik hoop dat ie jeuk krijgt waar ie niet kriebelen kan.

Wij naar beneden, nog even rondkijken. De andere optie was door het water — maar met 3500 kilo was dat ook geen optie. Er stond nog een klein boerderijtje naast de parkeerplaats en mijn gevoel zei: misschien hebben ze daar hulp. Robbin zei, alsof ie het voelde: ga toch daar nog even proberen.

Bingo. Deze man sprak nog beter Engels dan de vorige — wat wil zeggen dat hij ook alleen Spaans ratelde, maar met meer enthousiasme. Na 500 keer uitleggen dat door het water niks werd, kwam er als bonus nog een Spanjaard bij. ChatGPT, vertalers, handen, voeten, gebaren. Robbin moest mee in de auto.

Achteraf lig ik in een deuk — Robbin met een oude Spanjaard in de auto een rondje rijden. Maar Robbin maakte helder: omrijden door het water wordt hem niet.

Na nogmaals uitleggen: je hebt een Suzuki Vitara 4x4, Pieter — pak die!

Aaaahhh. Nu snapten ze hem. Kar los, Spanjaard in de auto, en hup die berg op. De andere Spanjaard zei: rij jij de camper even omhoog? Nou ben ik niet bang om in de camper te rijden — maar haaks omhoog, 3 kerels kijken en 2 kids in de camper, laat ik even aan me voorbijgaan. Wel lief dat ie vertrouwen in me had.

Uiteindelijk denkt Robbin: leuk — maar waar is die kerel met mijn kar? Kerel weg. De andere Spanjaard snapt er ook even niks van. Robbin denkt: kut, hij zet hem alsnog voor dat water neer.

Maar deze lieve man had hem langs de weg verderop gereden.

Toen was het 10:00 en had ik de dag wel als afgerond gezien. Maar nee — hij begon net.

🗿 Antequera — de oermoeder laat haar gezicht zien

Voor de camping stond Antequera op het programma. Ik wilde heel graag de dolmen bezoeken — drie megalithische bouwwerken van duizenden jaren oud, op de UNESCO werelderfgoedlijst. Maar het was maandag. Alles dicht. Het mocht niet zo zijn.

Dus zijn we maar het prachtige oude dorpje in gelopen. Want je wilt toch even wat zien. We liepen langs een mooie kerk en een kasteel, en toen ik me omdraaide — zag ik hem.

De berg. Ik had hem al eerder gezien vanaf een andere hoek en vond hem al bijzonder — want het is alsof hij als enige echt uit de grond omhoogkomt. Maar nu, vanuit dit hoekje van het dorpje, slaakte ik een kreet.

"Wooooaahhhh — kijk! Die berg heeft een gezicht van een oermoeder!! Pachamama laat haar gezicht zien!! Kijk!!! Kijk dan!!!"

De kerels maakten er niet zo veel van. Maar ik was helemaal enthousiast en wist het direct — hier komt een sessie. En die gaat in verbinding met die berg.

Voor wie het wil weten: de berg heet de Peña de los Enamorados — de Berg der Geliefden. Het profiel lijkt op het gezicht van een slapende vrouw die naar de hemel kijkt. De Menga dolmen, gebouwd rond 3500 voor Christus, is precies op dit gezicht uitgelijnd — de mensen die hem bouwden kozen dit niet toevallig. Deze berg had een diepe spirituele betekenis. Dat voel je ook. Echt.

Antequera zelf is een prachtig oud dorpje — zeker een bezoek waard. En als je de dolmen wil bezoeken: ga niet op maandag. 😄

🌉 Ronda

Daarna even langs Ronda. Want Ronda moet je altijd even bezoeken als je in de buurt bent — dat is gewoon zo. Kleine straatjes, mooie gebouwen, onderaan de brug geweest. Heerlijk.

Al raad ik de officiële wandeling niet aan — 250 meter voor 20 euro met vier personen. Normaal is de wandeling langer maar door de overstromingen is hij ingeperkt. Dat is dan ook een beetje meh. Maar Ronda zelf — altijd de moeite. 💛

Daarna twee dagen op een camping met een zwembadje. Ondanks dat het heerlijk warm is, moet de zee nog opwarmen. En op een camping staan geeft je de mogelijkheid je tafeltje en stoeltje uit te zetten — we staan namelijk veel op parkeerplekken aan zee met mooi uitzicht, maar daar mag je niet je stoelen neerzetten. Dat vinden we niet erg, maar af en toe even wél kunnen is toch fijn.

Het stuk na Málaga tot aan Almería is trouwens geen aanrader — kasbouw zover het oog reikt. Vreselijk. Dus we zijn daar volgas doorheen gereden. Rond 1,5 uur voor Murcia wordt het weer mooi.

De kids knutselen veel. We proberen schermtijd terug te brengen — tijdens het rijden gaat dat snel, hup achter dat ding. Dus nieuwe afspraken. En moeders doet mee. Die wil het voorbeeld zijn. Met 30 minuten per dag sta ik er lekker voor.

🌿 Het wordt stiller in mij

Zoals ik zei — alles begint te landen. En vooral in mij.

Ik word 's ochtends wakker en check dan in bij mezelf. Voordat ik uit bed stap neem ik even de tijd — gewoon liggen, voelen. Ik maak mijn lijntje met boven helder en sterk, en met beneden — de grote planeet aarde, voor mij Pachamama. En dan zeg ik: hier ben ik. Ik ben hier. Zo start ik de dag. Daarna kijk ik niet op schermen en loop ik eigenlijk direct naar buiten. Zonlicht en voeten op de grond. Als ik mazzel heb kan ik bij de zee zitten en mediteer ik dan. Ogen dicht. In mezelf zijn. Wat voel ik, waar eigenlijk. Vragen stellen en luisteren.

En die momenten wil ik mijn ogen niet eens opendoen. Het is er zo lekker stil. Zo kalm. Als ik mijn ogen dan opendoe is de wereld ineens even heel hard.

De rust, liefde en geborgenheid die ik dan voel is mijn anker voor de dag. Ik stel me open en zeg letterlijk: laat me maar zien wat ik mag zien, voelen wat ik mag voelen, weten wat ik moet weten en doen wat ik heb te doen.

Het komt eigenlijk neer op één ding: alles komt uit liefde. Dat je dat bent. En dat dat de bedoeling is. De bron, al wat is — god, het universum, wat het voor jou mag zijn en kloppend voelt. Het is liefde. En als je dat voelt in je, snap je wat ik bedoel. Daar hoeft geen bijbel strikt voor gevolgd te worden. Geen koran, geen andere richting. Het kan een handvat zijn — maar alleen als het gelezen wordt met je hart.

Zo. Die was weer even diep. Maar zo zit ik er momenteel in. Het wordt stiller in mij.

En verrassing: het kan morgen zo weer anders zijn. Ik ben namelijk — als ik dan een label wil plakken — een manifestor. Die functioneert in hoge pieken van mega veel energie en creatie, naar diepe rustmomenten waarin ik me afsluit en moet herkalibreren. Daarin zit ik nu. Stilte, opladen, niets doen.

Naja — als ik de ochtend zo begonnen ben, volgt er altijd een diepe zucht. En ben ik er klaar voor.

Ik hoop dat je een beetje hebt kunnen voelen wat er de afgelopen weken in mij speelde — en wat er allemaal voorbij is gekomen. Sommige weken zijn een feest, sommige weken zijn stilte. Dit was stilte.

En dan heb ik nog een vraag aan jou. Want ik schrijf dit voor mezelf — maar ook voor jou. Wat zie je graag in mijn blogs? Wat vind je leuk om te lezen, wat mis je? Heb je zelf vragen, leuke ideeën — laat het me weten. Wie weet verwerk ik het er wel in. Vragen, reacties, tips — alles is welkom hieronder of via de socials. 💛